Wijntip uit de Cobières

Een wijntip uit de Corbières, dit wijngebied in de Languedoc wordt nog wel een onderschat, helaas.

 

2011 Château de Lastours. Deze wijn is gemaakt van de Syrah, Carignan en Grenache druif.

De wijn heeft een mooie robijnrode kleur en in de neus komen er leertonen en kruidigheid (laurier) naar voren. Maar ook tonen van rood en zwart fruit (bessen en bramen)

De smaak is sappig met een goede balans tussen zuren en fruit. Iets een pepertje komt terug in de smaak, maar ook weer de laurier. De afdronk is aangenaam, de wijn heeft geen harde tannines.

Lekker in combinatie met eenvoudige gerechten zoals een stampot rauwe andijvie met verse worst en spekjes. De wijn blijft prima in balans bij dit gerecht.

Te koop voor € 6,95 bij Henri Bloem

Teleurstelling in een wijnstadje.

Wanneer ik in de gelegenheid ben probeer ik ook tijdens mijn vakantie een bezoek te brengen aan een wijnstadje of wijnproducent. Op deze manier kan ik dan weer een aantal wijnen proeven en mijn eigen kennis bijspijkeren. Dit gaat altijd in goed overleg met het gezin, want de kinderen zitten natuurlijk niet te wachten op een wijnbezoekje, zij gaan liever zwemmen. Dus meestal is er een ochtend gereserveerd voor een wijnbezoek en lunch en kan er in de middag nog gezwommen worden.

Een aantal jaren geleden heb ik op deze manier een heel leuk bezoek gebracht aan het dorpje San Gimignano. Het Toscaanse dorpje is bij niet wijndrinkers beroemd om de 14 torens die door rijke inwoners zijn neergezet als statussymbool. Ik ging er echter naartoe voor de witte wijn, de Vernaccia di San Gimignano. Ik heb verschillende stijlen geproefd van verschillende huizen en natuurlijk wat flessen gekocht voor thuis. Na de lunch en een ijsje zijn we weer vertrokken. Een aantal dagen later vroeg mijn zoon of we deze vakantie nog een keer naar San Gimignano konden gaan. Ik was helemaal verbaasd en vroeg of hij het een leuk stadje vond. Ja dat ook wel maar ze hadden er van dat lekkere ijs.

Dit jaar waren wij in de Piëmonte en ik wilde weer een bezoek brengen aan een wijnstadje. Barolo was bijna twee uur rijden dus dat was geen optie in verband met de hitte. Ghemme was wel een goede optie dat was een klein half uurtje rijden, en dan konden de kinderen ’s middags nog zwemmen. Zelf was ik hier ook wel benieuwd naar. Ghemme wijn zie je in Nederland niet zo heel veel. Sinds 1995 heeft Ghemme een DOCG status en er is maar 50 hectare aan wijngaard. De wijnen worden gemaakt van minimaal 75% Nebbiolo druif met aanvulling van Bonarda en/of Vespolina druif. De wijnen zijn stevig en hebben minimaal 36 maanden rijping waarvan 20 maanden in eikenhouten vaten.

Zoals wel vaker met wijndorpen staan deze niet goed aangegeven op de borden, het zijn meestal geen grote plaatsen, maar de navigatie hielp ons goed op weg. Aangekomen in Ghemme was er weinig te beleven. Geen markt, geen gezellige winkeltjes en geen overvolle terrassen. Het was rustig. Een paar lokale inwoners dronken koffie bij een café en de meeste winkels waren gesloten. Wijnwinkels waren er niet. Binnen 10 minuten hadden wij het dorp bekeken en besloten wij om op zoek te gaan naar een lokale wijnboer. Daar aangekomen bleek er een mooi assortiment te staan welke ook te proeven was. Mijn dag werd al iets beter.

Na een aantal wijnen geproefd en gekocht te hebben vroegen wij aan de wijnboer waar wij even konden lunchen. Veel was er niet open op dat moment. Zijn suggestie was om een broodje te halen in de supermarkt en dat maar op te eten op een bankje. We besloten om maar snel richting het zwembad te gaan en zelf maar een broodje te maken. Mijn zoon heeft niet gevraagd of we die vakantie nog een keer naar Ghemme gingen, ze hadden er toch geen ijs.

 

 

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving.

Is Provence rosé te hip?

Op tafel staat een beslagen wijnglas met daarin een zalmroze wijn, aan de buitenkant van het glas zitten waterdruppels. De zon schijnt over de lavendel velden en in de haven liggen grootste plezierjachten. De ober komt met een grote schaal met crushed ice, hierop liggen diverse schaal- en schelpdieren zoals gamba’s, oesters en kreeft. Dit is het beeld wat heel veel mensen hebben van de Provence streek, een streek die hip is en waar de zon vaak schijnt. De streek van dure boten, rosé en celebraties.

 

Mede door de celebraties krijgen de rosé wijnen weer meer aandacht. Enkele bekende wijnhuizen zijn Domaine Ott, AIX en MED. Maar Chateau Miraval heeft de laatste tijd een ontzettende boost gegeven aan de Provence rosé. Dit wijnhuis is gekocht als buitenhuis van Angelina Jolie en Brad Pitt. En in navolging tot andere Hollywood sterren werden er al snel plannen gemaakt om ook wijn te maken. Het leek mevrouw Jolie wel leuk om een eigen rosé te schenken tijdens één van de feestjes aan het zwembad.

 

Om geen slechte wijn te maken werd de hulp ingeroepen van Marc Perrin, een toonaangevende wijnproducent in de Rhône. Jolie en Pitt hebben geen tijd om de wijn helemaal zelf te maken, zij zijn veel te druk met het gezin (6 kinderen) en acteerwerk. En daarnaast hebben zij ook geen verstand van wijn maken, wel van wijn drinken.

 

In 2013 werd de eerste rosé op de markt gebracht even later gevolg door de witte. Ook zijn er plannen voor het maken van rode wijn. Vaak worden de rode wijnen uit de Provence vergeten, op zich is dit niet vreemd, slechts een klein deel van de wijnen uit de Provence zijn rood. De rode wijnen zijn stevige wijnen meer voor de herfstmaanden, bij stormachtig, koud weer. Rosé wijnen daar in tegen worden gedronken op een zonnige dag. Rosé wijnen geeft ons een vakantiegevoel, het gevoel van bruin worden en het gevoel van vrijheid.

 

Ik pleit ervoor dat de rosé wijnen het hele jaar door meer ingezet gaat worden, dit gebeurd te weinig. In de winter drinken we ook wel witte wijn, maar waarom dan geen rosé? Juist door de aangename zuren en een vaak aanwezig bittertje in de afdronk is het een goede begeleider bij het diner. Provence wijnen zijn meer dan dorstlessende slobberwijnen, het zijn culinaire veelzijdige wijnen die meer combinaties aankunnen dan een oester of kreeft. Ratatouille met kabeljauw is een mooie combinatie voor rosé of een carpaccio van tonijn. Nu in deze tijd is gepocheerde zalm met asperges en een beendroge rosé uit de Provence een erg lekkere combinatie. Probeer het maar eens, rosé is meer dan alleen hip.

 

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

Gehaktbal met wijn

Na de voorjaarsvakantie slaat het weer vaak heel snel om. Zitten we het ene moment nog in de sneeuw van Oostenrijk of Zwitserland, een week later worden de terrassen bij de cafés weer buiten gezet. De eerste lammetjes worden geboren en er wordt melding gemaakt van kievietseieren. Het wordt dus lente. Tijd om ook de wijnkeuze aan te passen.

Boerenkool en zuurkool verdwijnen langzaam uit de schappen bij de groenteboer en maken plaats voor frissere groentes zoals lamsoren, peultjes, paksoi en raapstelen. Raapstelen wordt in Nederland nog wel eens ondergewaardeerd als groente. Je kunt deze groente op verschillende manier bereiden. Mijn voorkeur gaat uit naar stamppot. Een stamppot gemaakt van kruimige aardappelen, volle melk en een klontje roomboter. Maak de stamppot op smaak met peper en zout en meng dan de gesneden raapstelen door de puree, net als een andijvie stamppot.

Lekker bij deze stamppot is een gehaktbal met jus. Zo’n lekker sappige, iets kruidige, gehaktbal. Niet zo’n droge stuiterbal, maar een gehaktbal met veel smaak. Door het pittige in de gehaktbal krijgt het gerecht een meer stevigere bite. De raapstelen zijn heel subtiel van smaak en hebben een elegante wijn nodig. Geen krachtpatser met veel tannine maar juist een wijn met veel fruit en een soepele afdronk. Net als de gehaktbal moet de wijn sappig zijn.

In de nieuwe wijnwereld worden veel van dit soort wijnen gemaakt. Een Merlot uit Chili is een suggestie. Door het warme klimaat kunnen de druiven goed rijpen, en krijg je een mooie diepdonkerrode kleur. Veel voorkomende smaken in dit soort wijnen zijn kersen, rode bessen en pruimen. Smaken die heel mooi aansluiten bij de gehaktbal maar niet teveel kracht hebben voor bij de stamppot raapstelen. Om de raapstelen nog iets meer een bite te geven kunnen er nog gebakken spekjes door. Moet de bal nog iets pittiger dan kan er een beetje mosterd door het gehakt, de Merlot kan dit wel aan. Merlot wijnen zijn er in overvloed, de betere zijn echter te vinden bij de wijnwinkels.

 

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

Winter komt te laat voor Eiswein

Het weer is een essentieel onderdeel van de wijnbouw. Iedere avond zit de wijnboer te kijken naar de weersverwachting voor de volgende dag. Een wijnboer heeft nogal wat wensen; In het begin van het jaar absoluut geen hagel, tijdens het rijpingsproces in de zomermaanden graag constante temperaturen en in het najaar liever geen regen omdat de druiven zich anders helemaal volzuigen met water en je een dunne wijn krijgt.

Wanneer de oogst medio september wordt binnengehaald laten de wijnboeren in Oostenrijk en Duitsland nog een paar druiventrossen in de wijngaard hangen. Als er dan dikke langzaam neerdalende sneeuwvlokken worden gesignaleerd zullen deze met gejuich worden ontvangen, want logischerwijs blijft sneeuw alleen liggen bij temperaturen onder het vriespunt. En dat is precies wat de wijnboer op dit moment wil: Vorst, veel vorst!

Goed ingepakt met handschoenen, mutsen en sjaals gaan de plukkers vervolgens vroeg in de ochtend op pad om de bevroren druiven te plukken. Er moet snel gehandeld worden want op het moment van persing moet de druif van binnen minimaal -7C zijn. Dus eigenlijk perst de wijnboer dan ijsblokjes uit. Hierdoor ontstaat er een zeer geconcentreerde wijn met veel geur en zoetheid, maar daarnaast ook nog frisse tonen. Een ideale dessertwijn!

Een Eiswein moet niet geserveerd worden bij hele zoete desserts maar liever bij desserts met frisheid zoals een fruitsalade, vruchtenmousse of een bavaroise. Ook kan een Eiswein goed bij kaassoorten maar deze kazen moeten niet te sterk zijn. Een goede Eiswein is een ware smaak- en geurexplosie, een ware belevenis en een dessert op zich. Menig wijnliefhebber neemt een glas Eiswein als dessert in plaats van naast het dessert.

Maar wat kost een Eiswein? Het ligt wel eens in de supermarkt voor prijzen rond de € 5,00 maar voor goede kwaliteit is het beter om naar een wijnspeciaalzaak te gaan. De prijs voor een goede kwaliteit Eiswein begint rond de € 15,00 . Het wordt meestal gebotteld in flessen van 375 ml en is slechts beperkt verkrijgbaar. Helaas voor de consument is 2014 geen goed jaar geweest om Eiswein te maken, er was te weinig vorst, en toen er wel vorst kwam waren de druiven al opgegeten door de vogels die in de wijngaarden rondvlogen. Laten we hopen dat 2015 een beter jaar voor Eiswein gaat worden.

 

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

Ook zoveel chocoladeletters gekregen van Sinterklaas?

Een geliefd cadeau tijdens Sinterklaas is de chocolade letter. Kilo’s gaan er in dagen voor pakjesavond over de toonbank. Verassend ingepakt en voorzien van een gedicht. Leuk hoor zo’n letter maar dan…. Je knabbelt niet zo even een hele chocolade letter op, over een paar weken is het immers weer kerst en dan eet men ook al veel.

Toch kunnen de kerstdagen dan ook de uitkomst zijn voor alle overtollige chocolade letters, maak er een klassieke chocolade mousse van. Met de kerstdagen is dat natuurlijk ideaal, je kunt het voorbereiden en bijna iedereen vindt het lekker. Kun je ondertussen de dessertwijn erbij uitzoeken.

Sherry, dat is wel leuk om te schenken bij chocolade mousse, dat verwacht niet iedereen. Bij Sherry wordt gedacht aan een droge versterkte wijn maar er is ook een zoete variant, de Pedro Xímenez. Dit is een donker gekleurde versterkte wijn van de Pedro Xímenez druif.

De geur doet denken aan rozijnen, die uit die rode doosjes die oma vroeger altijd had. Iedereen heeft ze wel eens gekregen. Maar ook zit er honing en noten in de geur. De smaak is zoet, bijna stroperig. De chocolademousse kan eventueel nog worden afgemaakt met gebrande noten en daar kan de Pedro Xímenez goed bij.

Voor iedereen die nog een receptuur van een klassieke chocolademousse nodig heeft: Hieronder een receptuur met de bereiding.

Receptuur:

7 Eieren

7 Eetlepels suiker

250 gram pure chocolade (letter)

425 ml slagroom

Bereiding:

1. Smelt de chocolade au bain marie (rasp ook wat chocolade voor de garnering)

2. Splits de eieren

3. Klop het eiwit samen met 5 eetlepels suiker met de mixer stijf

4. Klop het eigeel au bain-marie samen met 2 eetlepels suiker op tot 35 C. Het is goed tot je een “achtje” in de massa kun tekenen die blijft staan

5. Roer de gesmolten chocolade door het opgeklopte eigeel

6. Sla de slagroom op

7. Spatel het chocolade-eigeel mengsel door driekwart van de slagroom

8. Spatel nu ook het eiwit door het mengsel. ( mocht het onverhoeds in de schift gaan kun je met de overige slagroom het uit de schift halen)

9. Spatel nu het resterende eiwit en slagroom door het mengsel

10. Schenk het gehele mengsel in een grote bak (of verschillende bakjes) en zet het ca. 5 uur in de koelkast en laat het opstijven

11. Serveer de mousse met wat geraspte chocola over de mousse heen

Mocht er nu geen chocoladeletter meer over zijn, de Pedro Xímenez is ook erg lekker met oude Hollandse kaas met vijgenbrood en appelstroop. De betere wijnspeciaalzaak verkoopt Pedro Xímenez.

Fijne kerst!

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

 

 

Wijnboeren hebben ‘geen’verstand van wijn-spijs

Oké, dit is misschien wel een gewaagde uitspraak maar ik zal uitleggen wat ik hiermee bedoel. Pak een gemiddelde fles wijn en kijk op de achterkant wat erbij aanbevolen wordt door de wijnboer. In deze tijd van het jaar wordt er meer rode wijn dan witte wijn gedronken dus we nemen als voorbeeld een Argentijnse Malbec. Eigenlijk maakt het niet uit wat voor een wijn je pakt, op de meeste wijnen staat toch hetzelfde. “deze rode wijn combineert mooi met kaas, rood vlees en pastagerechten.”

KAAS

Bij de Mabec uit Argentinië hoort dus kaas. Aangezien ik dol ben op geitenkaas doe ik dat erbij, maar een geitenkaas is helemaal niet lekker met rode wijn, die laat zich veel beter combineren met witte droge wijnen. De tannine die in de Malbec zitten zijn veel te sterk voor de geitenkaas, maar ook een romige brie zou ik niet eens serveren bij een Malbec, de smaak verdwijnt ook helemaal bij brie.

ROOD VLEES

De term rood vlees is natuurlijk een heel erg veilige benaming, het staat dan ook op bijna iedere fles rode wijn. Alsof de consument iedere dag biefstuk eet! Niet dus, wij eten ook slavinkjes, verse worst of een schnitzel. Het zou trouwens sowieso wel snel gaan vervelen als je iedere dag een biefstuk eet. Maar wij als consument willen wel een keer een andere suggestie horen dan ‘rood vlees’, wij eten per slot van rekening toch ook andere dingen.

PASTAGERECHTEN

Ook dit staat vaak op een fles rode wijn. Heerlijk hoor pasta, maar de spaghetti met gerookte zalm en kruidenkaas die ik vorige week heb gemaakt smaakt de Malbec echt niet. En zelfs een klassieke spaghetti Bolognaise is waarschijnlijk niet eens krachtig genoeg.

MOEILIJK

Het combineren van wijn en gerechten wordt door heel veel cursisten als moeilijk ervaren. Het is ook niet altijd makkelijk maar er zijn een paar vuistregels. Zout en zoet kan goed samen, zuur en zuur combineert niet, zoet en zuur combineert goed. Maar wat vooral voor de wijnboer belangrijk is: “Schenk de regionale wijn bij het gerecht uit regio”. En als alle wijnboeren nou op de achterkant van de wijnfles een regionale suggestie zouden schrijven wordt het voor de consument een stuk makkelijker. Maar zolang de wijnboeren nog geen recepturen op de achterkant van de flessen zetten blijf ik wijncursussen geven.

 

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

 

 

Sauerkraut en Harry Potter

De stad is ommuurd en via de stadspoort loop je over onregelmatig gelegde zandstenen bestrating door nauwe paadjes naar het centrum. De huizen zijn echt vakwerk waarin veel hout is verwerkt. De stad heeft iets magisch. Je hebt het gevoel dat Harry Potter ieder moment de hoek om kan komen, maar het is de plaats Riquewihr in de Elzas.

Dit wijngebied in het noorden van Frankrijk is erg geliefd bij Nederlanders die een weekend weg willen. De Elzas is ongeveer 600 km rijden vanuit Nederland, dus ’s ochtends om 06.00 uur in de auto en je kunt lunchen in de Elzas.

In de rijke historie van de Elzas is het gebied meerdere malen het strijdtoneel geweest van oorlogen tussen Duitsland en Frankrijk. De Duitse invloeden zie je ook vaak terug op de menukaarten. Het bekendste gerecht uit de Elzas is de zuurkoolschotel, de Choucroute. In veel restaurants staat het op de kaart als Sauerkraut.

De zuurkoolschotel uit de Elzas is geen stamppot zoals wij dat in Nederland kennen, het is een gerecht met veel garnituren eromheen; gerookt spek, gekookte worstje, leverknödels en varkensschouders liggen mooi gerangschikt op een schaal. De aardappels en de zuurkool zijn gekookt en niet tot puree gestampt, de ingrediënten zijn intact gebleven.

In de Elzas wordt veel witte wijn gemaakt en bij de zuurkool drinkt men vaak een glas Riesling. De Riesling heeft de bijnaam “De Koning”. Vaak wordt gedacht dat witte wijn niet kan ouderen maar Riesling is het voorbeeld van een wijn die dat wel kan! Als een Riesling de kans krijgt om te rijpen komt er een bijzondere geur naar boven, de Goût de Pêtrol. Deze petroleum geur is een teken van kwaliteit maar niet iedereen vindt dit lekker. Het is een hele dominante geur.

Toch wordt er vaak gekozen voor een jonge Riesling bij de zuurkool. Als de wijn jong is, (2-3 jaar) heeft hij tonen van grapefruit, limoen en onrijpe peer. In de smaak heeft de wijn voldoende dikte voor het vleesgarnituur, maar zeker ook frisheid voor het zuur van de zuurkool.

Dit gerecht smaakt het lekkerste in een klein familierestaurant in de Elzas. Zo’n restaurant met houten balken, eikenhouten tafels en banken met roze kussen erop. De tafel is eenvoudig opgedekt met placemats en de Elzasser wijnglazen, Als je dan naar buiten kijkt heb je het gevoel dat Harry Potter ieder moment kan binnenkomen. Denk dat ik binnenkort maar eens weer naar de Elzas moet voor de Sauerkraut!

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

De charmes van Monbazillac

Tour de Franc 25 Juli 2014, in een moordend tempo gaan de overgebleven 164 renners af op de finish in de stad Bergerac. Nog één berg zit er tussen het peloton en de finishstreep. Het is geen zware beklimming, maar met de harde regenval kan dit laatste stuk bepalend zijn voor de uitslag.

In de verte verschijnt de berg op de top het prestigieuze kasteel Château Monbazillac, bekend om zijn zoete witte wijnen. Rondom het Château is de berg helemaal bedekt met wijngaarden. Welke beplant zijn met semillon, muscadelle en sauvignon blanc druiven. Dit zijn de basis druiven voor de zoete wijnen waarom Monbazillac bekend is geworden. Het is de concurrent van de Sauternes dessertwijnen.

De wijnen van Monbazillac worden gemaakt volgens de methode van Pourriture Noble, dat wil zeggen dat de druiven worden aangetast door een schimmelbacterie, de Botrytis cinerea. Dit is een schimmel die groeit op de schil van rijpe druiven. Tijdens dit proces word de schil poreus en verdampt het vocht wat in de druif zit. Het gevolg is dat je een lage opbrengst krijgt maar een hoge concentratie suikers in de druif. Door de Bottrytis cinerea krijgt de wijn ook zijn heel eigen geur en smaak, je kunt daar niet een willekeurig gerecht bij serveren.

Château Monbazillac ligt in de Dordogne, de streek die culinair bekend is om zijn ganzen, eenden, truffels en noten. Klassiek wordt de Monbazillac wijn gecombineerd met een paté van ganzen- of eendenlever. De combinatie van vette tonen uit de paté en de zoete smaak van de wijn is erg mooi. Ik begrijp dat niet iedereen gecharmeerd is van ganzen- of eendenleverpaté, maar ook een “Hollandse paté” kan goed geserveerd worden bij een Monbazillac wijn. Het grote voordeel van Monbazillac wijn is ook dat het een stuk goedkoper is dan een Sauternes wijn.

Terug naar de tour. Door de regen is er tussen Château Monbazillac en de finishstreep een valpartij geweest. Hierdoor kon de Litouwer Navardauskas ontsnappen en met een kleine voorsprong van 7 seconden de ritzege in Bergerac op zijn naam te zetten. Het was de eerste tourzege ooit voor een Litouwer. Je zou zeggen dat dit wel reden was voor een feestje.

Ik weet echter uit betrouwbare bron dat er voor Navardauskas bij terugkomst in zijn hotel geen glas Monbazillac klaar stond. Er stond ook geen ganzenleverpaté op het menu die dag. De renners moesten het met andere druivensuikers doen die avond. Waarschijnlijk hebben de renners Château Monbazillac niet eens gezien.

Jeroen ter Wal

Ariva Wijnbeleving

Werk meenemen op vakantie

Nederlanders zijn een reislustig volk. Tijdens de vakantie pakken wij massaal de caravan of tent in en rijden 1000 tot 1500 km naar het zuiden. De zon tegemoet, op weg naar b.v. Frankrijk, Italië of Spanje. Genieten van de lokale gerechten, boeken lezen aan de rand van het zwembad en natuurlijk de lokale wijn drinken uit een Bag in Box. Maar terwijl de meeste mensen tijdens de vakantie even niet aan werk willen denken, betrap ik mijzelf erop dat ik ook nu weer mijn werk niet los kan laten.

Het begint al op het moment dat we de snelweg afgaan en via een toeristische route het laatste stuk naar de camping rijden. Onderweg zie je de borden “rondleiding en verkoop” verschijnen en komen de wijnranken steeds mooier in beeld. Terwijl de kinderen zich al gaan verheugen op de glijbanen en de ijsjes ben ik al stiekem aan het nadenken wanneer ik een bezoek kan brengen aan een wijnhuis. Ik ben per slot van rekening een wijngek.

BOLGHERI

Mijn vrouw zit naast mij en moet meteen aanhoren welke mooie wijnhuizen er in de desbetreffende omgeving zitten. Ik krijg meteen te horen dat we niet alleen maar wijnhuizen gaan bezoeken. daar vinden de kinderen niets aan! Een aantal jaren geleden gingen wij naar Italië op vakantie. In de Toscane hadden wij een leuke camping gevonden vlak bij het plaatsje Bolgheri. Ik was helemaal blij.

Bolgheri, de stad van Ornellaia, Sassicaia, Antinori en Gaja. De “Super Tuscans”, de krachtpatsers, de Italiaanse wijnen die nog het meeste op Bordeaux wijnen lijken. (Menig Bordeaux wijn kan niet tippen aan de wijnen uit Bolgheri.) Ik zag het helemaal zitten, ik kan lekker door de wijngaarden struinen en flessen wijn kopen terwijl mijn vrouw en kinderen bij het zwembad blijven. Ik ging mij wel vermaken.

SAN GIMIGNANO

Maar ik had mijn zinnen ook nog op iets anders gezet tijdens deze vakantie.  San Gimignano, in deze stad was ik een keer kort geweest tijdens een studiereis naar de Toscane. Vanaf onze camping was het maar 70 km. Reden genoeg om er nu maar eens een dag heen te gaan. Kinderen willen tijdens een vakantie alleen maar de hele dag in het zwembad zitten maar we besloten toch dat we ook iets van de omgeving wilden zien. De rit naar San Gimignano viel tegen, 70 kilometer is in Nederland niet zo ver maar in Italië wordt het een tijdrovende rit omdat je door de heuvels slingert. En dan zie je opeens in de verte het plaatste verschijnen, of eigenlijk zie je de 14 torens verschijnen. De plaats ligt mooi op een heuvel en heeft een rijke geschiedenis.

VERNACCIA

In dit stadje maken ze witte wijn, de Vernaccia di San Gimignano. Een heerlijke frisse wijn dit door de aangename bitters ook goed kan rijpen. Zoveel wijnhuizen, zoveel stijlen. Het is een kleine plaats maar er zitten veel producenten. Midden in de stad zit het wijninformatie centrum waar alle producenten in San Gimignano worden gepresenteerd. Je kunt je hier als wijnliefhebber prima een dag vermaken, maar als je voor de cultuur komt is het ook prachtig. Als je dan toch in San Gimignano bent moet je daar gelijk even gaan lunchen met een lekker glas Vernaccia. Neem dan meteen wat flessen wijn mee, ze zijn hier niet zo duur als in Bolgheri.

IJSJE

Een paar dagen later lag ik met mijn zoon aan het zwembad toen hij mij vroeg: “Papa gaan we nog een keer weer naar San Gimiginni?” Ik was helemaal verbaasd, en vroeg hem of het hij dat daar leuk vond. Ja hij vond dat leuk, en ze hadden daar lekkere ijsjes. Ik heb hem toen gezegd dat ik nog heel veel leuke wijnstadjes weet waar ze ook lekker ijsjes hebben. De komende paar jaar zit ik goed, tijdens de vakantie kan ik gewoon aan het werk.

Jeroen ter Wal
Ariva Wijnbeleving